Rozdział IV.

Wyszłam z domu Salvatorów. Stanęłam przed drzwiami i pękło mi serce. Nagle przed sobą zobaczyłam Klausa.

-Elena.. cóż za niespodzinka. Czy tu mieszka Twój ukochany.. czekaj, Damon?

-Zostaw go!

-Zmieniłaś się wampira przez co nie mogłem złamać klątwy, coś za coś. Tak mi przykro.

Właśnie w tym momencie Damon wyszedł przed dom i kazał Klausowi mnie zostawić. Klaus wyjął z pod kurtki drewniany kołek i wbił Damonowi w serce. Podbiegłam do niego i błagałam żeby nie umierał. Potem to samo zrobił ze Stefanem.

-Idź do piekła! Jak mogłeś?! Damon, otwórz oczy. Nie umarłeś, nie umarłeś.

Spojrzałam na Stefana i byłam jeszcze bardziej zdenerwowana.

-Klaus czekaj!

-Co?! Masz kolejnego sobowtóra? Heh, jasne, że nie. Więc?

-Zabij mnie.

-Nie.

-Dlaczego?

-Będziesz cierpiała.

Do dzisiaj cierpię. Wiele razy próbowałam wbić sobie kołek w serce, ale wtedy ukazywał mi się Damon i mówił ''Nie rób tego, kocham Cię''.